Ik hou meer van mijn eigen kind dan van mijn bonuskinderen…… dus? - Succesmoeders.nl
15429
post-template-default,single,single-post,postid-15429,single-format-standard,woocommerce-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-content-sidebar-responsive,columns-4,qode-theme-ver-16.8,qode-theme-bridge

Ik hou meer van mijn eigen kind dan van mijn bonuskinderen…… dus?

(… over houden van en het taboe hierop rondom je (bonus)kinderen)

Ik hou meer van mijn eigen kind dan van mijn bonuskinderen…… dus?

In mijn geval was ik eerst bonusmoeder en daarna werd ik ook zelf moeder.

Ik gebruik het woord bonusmoeder omdat ik de bijsmaak van het woord stiefmoeder niet prettig vind (dankjewel Gebroeders Grimm voor het herschrijven van het sprookje Assepoester met haar vreselijke stiefmoeder 😉 ). Soms hoor ik ook de benaming liefmoeder en ik vind dat ook een minder passende benaming. Dit omdat er eigenlijk een prachtig woord wordt toegevoegd aan moeder en dat is iets wat naar mijn idee alleen de biologische moeder toekomt (zegt niets over het feit dat ik natuurlijk wel lief ben voor mijn bonuskinderen). Uiteraard is dit alleen maar de betekenis die ik er aan geef en iedere andere betekenis is prima. Mijn bonuskinderen gebruiken overigens wel het woord stiefmoeder en dat is prima.

Taboe

Ik merk dat er weinig wordt gesproken over dat wat je voelt voor de verschillende kinderen in je samengestelde gezin. Er lijkt een soort taboe te heersen. En ik begrijp dat…. Er spelen zoveel factoren mee die maken dat het spannend is je te uiten over dit onderwerp. Want hoe is het voor de kinderen zelf als je aangeeft wat je voelt voor hen…? En voor de biologische moeder? En voor je partner, voor wie jou bonuskinderen zijn biologische kinderen zijn?
Pffff… inderdaad een klus.

Toch weet je zelf precies hoe het voelt.

Ook ik weet dat…
Mijn verlangen naar een gezin was groot. Ik had twee miskramen gehad en verbrak mijn ongelijkwaardige relatie. Ik was 37 jaar en de biologische klok begon te tikken. Ik ontmoette mijn grote lief.. vader van twee zonen van toen 3 en 5 jaar.
Ik kwam er al snel achter dat mijn verlangen naar een gezin al voor een groot deel werd vervult door de, langzame maar zeer bewuste, vorming van dit nieuwe gezin. Ik hield gelijk van dit gezin en iedereen die erin hoorde… Het houden van mijn bonuskinderen groeide ook toen ik ze beter en beter leerde kennen, me aan ze ging hechten en zij aan mij en we mooie herinneringen als gezin gingen opbouwen. Ik heb ook mijn best gedaan me aan ze te hechten, wilde ze heel graag in mijn hart sluiten en zette me daarvoor in. Dat heeft zeker geholpen. Na twee jaar werd ons gezin groter, mooier, completer…. We kregen een dochter en halfzusje (de jongens noemen haar hun zusje)

Wat hou ik veel van onze dochter

Ik wist al hoe het was te houden van bonuskinderen. Sinds twee jaar weet ik wat houden van een eigen kind is… Dat is anders voor mij, intenser, daar werkt mijn enorme moedergevoel aan mee. Er is een extra dimensie dat dit houden van vult. Het eigen gevoel, het gevoel ook… lieve dochter, ik ben je moeder! Wat ook dit houden van extra mooi maakt, is dat ik ook zo zielsveel houd van haar vader.

Is dat ok?

Voor mij is het helemaal ok. Ik zorg voor alle kinderen heel goed. Ik wil dat het met alle kinderen goed gaat. Ik ben er voor alle drie de kinderen. Ik maak me zorgen als er iets niet goed gaat, bij alle drie. Ik kom midden in de nacht voor ze uit bed als dat nodig is. Ik aai ze nog even over de bol voor ik ga slapen. Ik geniet als ze spelen met vriendjes of stoeien met papa. Bij mijn bonusmannen doe ik dat met heel mijn hart. Bij mijn dochter doe ik dat met heel mijn hart en ziel. Zo is het en dat is helemaal ok!



Geen reactie's

Geef een reactie